Skip to main content

42 Brud Cènudawl, Rhif. XI. Tuchwedd, 1032. Mne prif offeiriad, a clwir Itíohunt, a mt'cr o fldiofiydyddioii, (devotets) yn gys- sylltiedig â'r denil hon; a chynueHr hwy gan aidreth fawr ddeilliedig oddiwith îuroedd a phethau ereill. Y diofrydydd- ion a grwydrant dros y wlad, wedi eu dill- adu niewn gwisgoedd o liw eog (aalmon,) i'r perwyl dyblyg o helaetliu y daliadau priodol i'r blaid hon o Hindwaid, ac ò gasgln cyfraniadau y bobi at gynnaliaeth y tleinl a'i haddolwyr. Mae y ceelgrefydd hwn yn wahanol i'r tìrefn gyff'redin, gan nad oes un arddang- osiad gweledig o'r duw tybiedig : mae ei effeithiolaeth, fel y dycliymmygant, yn blaenoriyno; tramae ei eisteddle, ar yr hon nid oes llun eilun, yn wrthddrych o barch eilunaddoliadol. Unwaith yn yr wythnos, ar ddydd gos- odedig, y mae y prif offeiriad yn çyunal math o foregyfarchiad crefyddol yn ver- andah y deml. Ar yr achlysuron hyn, taenir amiyw lawr-leni (carpets) heirdd a godidog yn agos t'r drws canol, ar ba rai y gosodir clustog dròlaidd fawr. Ar hon lledorwedda y Mohunt, wedi ei ddilladu à gwisg sidan o amryw liwiati. Mae lluoedd o ddysgyblion yn dyfod yn nghyd ; a phob i4n o honynt, inewn modd rheoíaidd yn esgyn ý grisiau i'rvemnd<ih, ac yn myned yn mlaen at y porth ; gwedi gosod ei orTrwm ar yr allor, y mae yn ymneiH- duo—yn canu cloch, sydd wedi ei gosod i fynu uwch bén y drws i'r perwyl hyny — yn ymgrymu i'r prif offeiriad—ac yna ymgynimysga 4'r dorf gynnulledig o flaen y demî. Mae y gwýr ínawr yu gyff'redin yn cael rhyw swydd o ani hydedd yn ago» î Mohunt^ wedi iddynt offryinn eu habërthau ar yr ailor ac addoli; tra niae yr addolwyr o radd isei yn ymneill- duo, ac wedi eu boddii) gan ysgogiad llaw, neu gydnabyddiad ymostyngar, oddiwrth yr offeiriad I COIfOMDO, (CEYLON.) Rhfui.Lytfiyr oddiwrth filr. Daniel. "ASWYI FílAWI), * * * Mi a roddaf i chwi hanes fy ymweliad i wledd y ddelw B'oodhá, yn Colany, i'r dyben i ddefuyddio y cylleus- dia, a weinydda ytnweliad cynnifer o filoedd o bereiinion i wneud yn hysbys iddynt ft'ordd yr iaehawdwiiaeth. Dai- perais fy hun â llawer o diaetliodau, a chyminerais ddau o'ni cyr'eíllion gyda uii. Yr Oedd yn dra chynliyriìol i'in teiudadau ganfod ar y tTorrid yn mliöb rhan o honi y íliaws dtofrydwyr ocddyut yn dych- welyd wedi bod yn orTrynii ei haberthou, ac ereill oeddynt yn cyrchu at yr eilun. (jwelsoui filoedd ar filoedd yn amgylchu yr eilun ; ac ar y ff'ordd yno, pa le bynag y cawsein gan y bobl aros i'n gwrandaw, yr oeddem yn ihoddi llyfrau iddynt, ac yn dywedyd wrtliynt ani ff'olineb a phech- aduiusiwydd eilunaddoliaeth, am yr ang- heiiiheidrwydd o ymwrthod a hyny; ac am yr unigffordd o iachawdwiiaeth trwy Iesu Grist. Pregethàsom yn Colany, ac áìr y ff'ordd, bynitheg gwaith; a gwran- dewid arnpmyn rhai manaugydag astud- rwydd,ac mewn lleoedd ereill ì'r gwrth. wyneb. Rhai o'r bobl a ddywedent, od oedd cynnifer o ddynion yu myned i uff'ern ani addoli Buddha, yr aent hwv- thaij yno hefyd ! Yn Colany, meẅn ys- goldŷ yn agos i'r deml, aëlod o'nheglwys, yr hẅn oedd wedi boil yn offeiriad Bood- hiaidd, a draddododd bregeth dda gyda Uawer o rwyddineb ac effaith. Bu cryn ddadleu rhyngom a'r ofteiriaid. Un o honynt a ganintäai fod Boodha wedi niarw; a dywedai y credai yn ein Duw ni, os gallein ei ddangos iddo ef. Gofynais iddo osçwelodd et'e Boodha erioed—cyf- addefodd nas gwelodd mo hono, ond eifod wedi gweled ei ddelw. Tystiais iddo y gallai weled y gwir Dduw yn ei weithred- oedd. Gofynodd,od oedd pob peth wedi eu gwneud gan Dduw, pa fodd yr oedd iin peth yn ddinystiiol yn ngwaith Duw da? Gan fy mod am ei dtlystewi ar ei egwydd- orion ei hun, gof'ynais iddo od oedd rhyw beth yn y byd hwn yn dda? Ond gwadai nad oedd cyllell, bwyd, ceff'yl, ac hyd yn nodyrliaulyn dda, O'rdiwedd ein cyf- aill, yr hwn oedd wetli bod yn offe'uiad, a'i cymmerodd i fynu, a gwnaeth iddo wadu haeiiadau cyffìedin ei lyfiau saòctaidd ei hun, a gorcht'ygodd el'yn làn, Dywedotìd ein gwithwynebwr ar y diwedd na wetltl- iodd efe erioed, a'i fod yn fwy ha Duw. Tröais at y bobl, a dywedais, "Dyma ddyn, heb fod yn betlair ar hugain oed, yr hwnsytld mor haerllug a dyẃedyd ei fod yn fwy ná Duw." Tonais ddarn o bapyr oedd yn fy llaw, a dywedais nas gallai, heb ddcf'nyddian weitiiio arnynt, wneud cyminaiut a hyny o bapyr, ac etto tystiai ei fod yn fwy na Duw, yr hwn a wnaeth 0 ddiin, yr haul, y ddaear, a'r sêr.— Yna dangosais iddynt y ft'olineb o ddilyn cyfar- wyddiatlhii y fath dtlyn, a chymnieryd e:i hoffryman íddo, ac annogais er'a hwy- thau i edifärhan am bechod, i yniwrthod âgeiluu addoliaeth, ac igredu yn Nghrist, fel ÿ byddent gadwetlig. Bydded i'r Arglwydtl fenditbio ein hynidiechion er gogoiiiatìt i'w enw, ac iaclmwdwriaeth elieidiau. Mac yn ofynol f'otl ('cnad- wr yn llat'uius inewn amser ac aliau o aniscr."