Skip to main content

YR EGLWYSYDD. Rhif. 4.] EBRILL, 1849. [Cyfeol iii. ¥t EüaBfoöíaö. Y itaith pwysig, a gofleir yn neillduol gan yr Eglwys ar y tymhor presennol, ydyw Adgyfodiad ein Harglwydd Iesu Grist oddi wrth y meirw. Y mae hyn yn wir yn cael ei gofí'au ganddi bob wythnos ar Ddydd yr Arglwydd, ac mae cyfnewidiad y Sabboth o'r seithfed i'r dydd cyntaf o'r wyth- nos er côf am hyn yn brawf anwadadwy, fod Crist wedi ad- gyfodi yn wir. Ond bebìaw y coflad wythnoso] hwn y mae un Sul yn arbennig wedi ei neillduò i fod yn goffadwìiaetb o'r íFaitb gogoneddus hwn, sef Sul y Pasg. Ystyrid hwn yn y brif Eglwys yn ddydd o orfoledd neillduol, gan mai hwn, fel y dywed Chrysostom, yw hyfryd ẃyl ein biachawdwriaeth, sylfaen ein heddwch, sail ein cymmod, terfyn ein gwrthryfel a gelyniaeth yn erbyn Duw, dinystr marwolaeth, a'n budd- ugoliaeth ar ddiafol. Arferai Crist'nogion y prif oesoedd ar foreu'r diwrnod bwn gyfarch eu gilydd â'r geiriau, "Grist a gyfododd;" i'r hwn yr attebai y rhai a gyferchid, " Crist a gyfododd yn wir," neu, " ac a ymddangosodd ì Si- mon." Y mae yr amgylchiad nodedig hwn yn destun gorfoledd anrhaethol i'r eredadyn, oblegid fod y cyssylltiad agosaf rhyngddo â'i adgyfodiad ei hun. Fe adgyfododd Crist fel blaenfí'rwyth ei Eglwys. " Pob un yn ei drefn ei hun : Crist y blaenflrwyth; yna y rhai ydynt eiddo Crist, yn ei ddyfod- iad ef." Eelly mae'r Eglwys nid yn unig yn edrych yn ol gyda llawenydd at yr hyn afu, ond hefyd yn cyfeirio ei gol- wg y'nüaen mewn fíydd a gobaith sicr at yr hyn afydd. Ac y mae gwyneb anian megis yn gysson â myfyrdodau y Cristion. Y mae'r hedyn a gladdwyd yn y pridd ychydig yn ol, ac a bydrodd yno, yn awr yn cymmeryd aü-fywyd, yn tyfu ac yn egino, gan roddi addewid o gynhauaf toreithiog. Nis gallai dyn ond ei gladdu; yr Arglwydd yn unig a'i cyn-