Skip to main content

DYSGEDYDD Rhif. 12.] RHAGFYB, 1S25. íGtf. IV. COFIANT BYR CËOPÜÒLANI, BRENUINES i'NYSOEDD Y SANDWICH. YR ofidd Cpoptictani wedi hannti o'r teulu mwyaf urddasol yn yr Ynys- ocdd hyn. Pan ddaethant y Conhad- wyr o America i'r Ynysoedd yn Fbrill 1820, rhai o'r bláeriorlaid wedi ym- gynghori â'u gìiydd oeddynt am eu gwrthod, oud y Prenhines oedd yn henderfynol arti eti derbyn, er ei bod yn nghylch dwy flynedd wedi'n cyn rhoddi ei liunau yu Ilwyrdan addysg- iadau crefyddol. Hi a gymerwyd yn glaf, Awst, 1822. Ar hynymadawodd â'r Ynys lle yr ydoedd yii byw, i Ynys arall, lle gallai fod yu fwy arni ei hun, i ymroddi i fyfyrio ar bethau tràgy- wyddol. Ymwelai y Cenhadwyr yn fynych á hi yn ei hafiechyd, a byddai hithau yn uno gyda hwynt yn yr addoliad cyhoeddus ary Sabbathau. Yn Chwefror, 1823, hi a'i gwr a ddy- munasant gael un o'r dysgaẃdwyr crefyddol i fyw ar eu pwys: ac ethob wyd Taua, uii o'r athrawon cynenid a ddaethai gyda Mr. Ellis o Huahine, i fod yn ddysgawdwr i'r Frenhines; a chyflawnodd ei swydd yn ffyddlon liyd ei marwolaeth,acy maclle i gredn na bu ei lafur gyda hi yn ofer yn yr Arglwydd. Un boreu pan yn rhy wan i godi o'i gwely, ac amryw o'r tywysogidn ac ereill o'i bamgylch, dywedodd, "Chweniychwn i chwi fyned oll ulían, ncti fod yn ddistaw, am fy raod yn ewyllysio gweddio ar lesu Grist; rhald i chwi beidio fy aflonyddu." Rhai o'r penaethiad gan chwerthin, a wnaeth- ant yn ysgafn o'i deisyíìad: ond hìtliau a'u ceryddodd, gan ddywedyd, "Yr ydych cliwi o hyd am gadw eich calonan tywyll," a bod yn riiaid iddynt nfyddhau ei gorchymyn : ar hyn ym- adawsant, gan ei gadael i fwynhau tymor o gyfeillach â Duw nicwn gweddi. Ar amser arall, un o'r uchel benaethiaid a fuasai gynt yn gyfaill neillduol iddi, wedi dyfod i ymweled á hì, a ddywedodd, "Gadèwch i ni yfed rum yn nghydyn ol ein harferiad gynt; yr ydym wedi cael digon ar y byd newydd hwn, (sef, maeyn debyg, rhyw beth agoedd hi yn ddywedyd aiit dragyuyddoIdeb,)byddedi ni ei fwrwr o'n cof, a gofalu dini mwy am dano." Otid atebodd Iiithau, "Ni ymddygaf mor yufyd, yr wyf yn ofui y tkn tragywyddol." Yna hi a drodd at Tatta ei haddysgwr, adywedodd, "Yr wyf'yn ofni yn fy nghalon na fyddaf byth yn Gristion." Yntau a atebodd, "Paham? pa beth sydd yn eich fìorddf'' Dywedodd hithau,"Yr wyfyli meddwl y byddaf farw yn fuan."—Chwaueg- odd yntau, "Onid ydych yn car« Ditw;" "O ydwyf, ebe hithau, yrwyf yn ei garu yn fawr iawn." Aeth 2 Y