Skip to main content

YR ATHRAW. ' Penaf peth yw doethîneb, eais ddoethineh, »c »*th holl ejtoeùi «tU ddeatt.' RHAGFYR, 1853. RRIF V. GAN E. ROBERTS. Gan obeithio fod y darllenydd wedi gallu amgyffred e?n nodiadau blaenorol aryr offeryn rhyfedd a defnyddiol hwn, uid ydym y tro presenol yn debyg o'i flino â phethau dyryfc Os ydyw wedi deall yr hyn a ddywedasom, bydd yr hyn a ddywedwn y tro hwn yn ddigon hawdd i'w amgyffred. Cynf- nyg rhai sylwadau ar y modd y danfonir cenadwriaethau a hysbysiadau o'r naill wlad i'r llall, a wahanir oddiwrth e^i gilydd gan fôr, fydd ein hamcan yn benaf. Mae yn syndojd dirfawr fod dynion yn gallu ymddyddan â'u gilydd, pan j maent ganoedd o filltiroedd oddiwrth eu gilydd heb ddiir* môr yn cyfyngu rhyngddynt: ond dichon ei fod yn fwy o syndod y gallant wneuthur hyn pan y mae môr llydan rhyngt ddynt. Er hyny y mae dyn gyda y meddwl meistrolaidfl syadganddo, wedi llwyddo i orchfygu y rhwystr hwn, fel yn awr y gall un yn Paris, prif ddinas Ffrainc, ymddyddan âg un arall yn Llundain, er fod culfor Dofer rhyngddyut, gydji chymaint o rwyddineb ag y gwna un yn Nghaergybi ynv ddyddan âg un arall yn Nghaerlleon. Dygwyddodd enghp raifft neillduol o hyn gyda boneddwr o Lynllefiad yn ddt weddar. Yr oedd y boneddwr hwn wedi myned ar ei hynt ar y cyfandir, a phan yn Jiamburg, ar ororau Germani, can-t fu er ei drallod fod ei arian wedi myned yn brin. Pa beth oedd ganddo i'w wneyd? Gwr boneddig ìawer • ganoedd p filltiroeddoddi cartref yn mhlith dyeithriaid, a môr rhyngddo a'i gyfeillion, a'i arian wedi darfod! Druan oedd ei galor^ medd y darllenydd; feallai, cloddio nis medrai, a diau fod cardota yn gywilyddus ganddo. Beth ddaeth o hono ? Weíj dywedaf i ti. Canol y dydd darfu ei arian, aeth i swyddfa y