DWY SONED Gan T. E. NICHOLAS ANGOF YR hogyn bach â'i lechen yn ei law, A'i dafod yn ymdroi ar hyd ei fin, Yn gyrru ei bensel garreg yma a thraw A chael ei wersi'n anodd iawn eu trin Tynnu llun ceffyl, adar, craig a rhyd, Pethau cynefin i'r ysgolor bach Nid yw y lluniau'n debyg i ddim byd- Plant ei ddychymyg ynt-heb ffun, heb ach Pan sycho'i lechen oer â'i lawes lwyd Diflanna'r lluniau a'r llythrennau blêr, Megis aderyn o gaethiwed rhwyd Yn llithro i'r gwacter rhwng y byd a'r sêr Felly y derfydd cof am serch a chas, Fel diflanedig luniau'r llechen las. Y TRYSOR CUDD MAE'R cyfan yma yn rhywle persawr blodau A lliw rhosynnau'r gerddi; sisial dẃr Dan goedydd gwylaidd, a gwefreiddiol nodau Adar fy ngwlad, a chwiban gwynt yn nhwr Y castell chwâl. Cyfaill â'i eiriau'n gariad, Gelyn â'i sen a'i ddig yn chwerwi 'myd, Y mêl a'r wermod heb yr un amhariad- Er eu hanghofio-y maent yma i gyd. 'Lawr yn iswybod enaid mae mwynderau A thrychinebau fy ngorffennol pell, Yno y maent ynghudd yn y dyfhderau— Caethion dilafar yn unigrwydd cell. •Gwynfyd a g wae yn angof yn fy mron Fel llaid a pherlau'n gymysg dan y don.